راس کوریس قرمز

راس کوریس قرمز

راس کوریس قرمز را می توان از ترکیب رنگ آن شناخت. رنگ آنها از قرمز تا سبز با خال های آبی بر روی بدن می باشد. سر آنها قهوه ای با خطوط نارنجی است. دم آنها زرد رنگ می باشد. نرهای بزرگ دارای خطوط سبز بر روی بدن در بالای باله مقعدی می باشند. ماهی های جوان قرمز یا نارنجی با سه لکه زین مانند سفید با حاشیه سیاه بر روی پشت می باشند. همچنین دارای دو لکه مشابه اما کوچکتر بر روی سر می باشند. این گونه در تجارت آکواریوم محبوب می باشد.

مشخصات

نام لاتین Red Coris Wrasse
خانواده Labridae
نام علمی Coris gaimard
نام های متداول راس دم زرد، کوریس آفریقایی، راس دلقک، لابرید قرمز
زیستگاه آب های استوایی هند و اقیانوس آرام و هاوایی تا دریای سرخ
مناسب تپه مرجانی با احتیاط
حداکثر اندازه ۱۵٫۷ اینچ معادل ۴۰ سانتی متر
رنگ سیاه، آبی، سبز، نارنجی، قرمز، سفید، زرد
رژیم غذایی گوشتخوار
رفتار نیمه تهاجمی
سختی نگهداری متوسط
حداقل اندازه آکواریوم ۱۲۵ گالن معادل ۴۷۳ لیتر
دمای آب بین ۷۲ تا ۷۸ درجه فارنهایت معادل ۲۲ تا ۲۵ درجه سانتی گراد
شرایط آب dKH 8-12, pH 8.1-8.4, sg 1.020-1.025

 

ویژگی ها و سازگاری

راس کوریس قرمز ساکن تپه مرجانی ها می باشد و در مناطقی که تپه مرجانی با بخش های شن و ماسه ای، خرده ها و شکسته های مرجانی و مرجان ها همراه می باشد از عمق ا تا ۵۰ متری (۳٫۳ تا ۱۶۴ فوتی) یافت می شود. برخلاف این که ماهی های این گونه می توانند تا ۴۰ سانتی متر رشد کنند بیشتر آنها از ۲۰ سانتی متر بزرگتر نمی شوند. اندازه این ماهی ها در آکواریوم به ندرت بیش از ۱۵ تا ۲۰ سانتی متر (۶ تا ۸ اینچ) می شود.

راس کوریس قرمز به آکواریوم ۴۷۳ لیتری (۱۲۵ گالنی) یا بزرگتر با کف شنی دست کم ۵ سانتی متری نیاز دارد که از این بستر جهت نقب زدن و خوابیدن یا در صورت تهدید شدن استفاده می کند. سعی نکنید راس کوریس قرمز را در بسترهایی که از مرجان های شکسته شده یا نظیر آن تشکیل شده اند نگهداری کنید زیرا میزان زنده ماندن در چنین بسترهایی بسیار پایین است. زمانی که کوچک هستند می توان آنها را تقریبا با هر ماهی که آنها را نخورد نگهداری کرد، اما زمانی که بزرگ می شوند بسیار مخرب می شوند. آنها را نباید با بی مهرگان نگهداری کرد.

ماهی های جوان به صورت گروهی زندگی می کنند اما ماهی های بالغ به صورت تنها. این ماهی معمولا در همه قسمت های آکواریوم شنا می کند اما بیشتر نزدیک کف آب می ماند. بهتر است راس کوریس قرمز را به تنهایی در آکواریوم نگهداری کرد. فرشته ماهی کوتوله، بلنی ها، صندوق ماهی، پروانه ماهی، دلقک ماهی، دوشیزه ماهی، شاهین ماهی و خرگوش ماهی هم آکواریومی های مناسبی برای آن می باشند. راس بزرگ هم آکواریومی های حدود ۲٫۵ تا ۵ سانتی تر (۱ تا ۲ اینچی) را می خورد.

راس کوریس قرمز جوان هرچند به عنوان نظافتچی نیمه وقت در آکواریوم عمل کرده و انگل ها و بافت های نکروتیک از میزبان ها جدا می کند، می تواند در حیات وحش و اسارت توسط این میزبان ها خورده شود. بنابراین درصورتی که آن را با باس های بزرگ، ماهی های بادکنکی ، مارماهی ها و سایر ماهی های بزرگ نگهداری می کنید، ریسک خورده شدن آن را بپذیرید.

راس کوریس قرمز جوان

راس کوریس قرمز جوان

راس کوریس قرمز نیمه بالغ

راس کوریس قرمز نیمه بالغ

مراقبت های آکواریومی

راس کوریس قرمز معمولا در مناطق آفتابی زندگی می کند بنابراین در آکواریوم به نور زیاد نیاز دارد. ملاحظات مربوط به کیفیت آب حداقل می باشد. راس کوریس قرمز در برابر پارامترهای نرمال مقاوم می باشند، عدم وجود آمونیاک و نیتریت یا مقدار کم آنها و مقدار کم نیترات.

اندازه فیلتر باید بسیار بزرگ باشد. راس کوریس قرمز نه تنها تغذیه کننده بزرگی می باشد، بلکه مدام در حال کندن کف و زیر سنگ های کوچک می باشند که مطابق با رفتار آنها در حیات وحش است. بنابراین پاور فیلتر بیرونی با قدرت گردش زیاد ضروری می باشد.

به دو مورد دیگر در نگهداری این ماهی باید اشاره کرد که تزیینات آکواریومی و بیرون پریدن آنها می باشد. راس کوریس قرمز به بستر شنی، فضای شنای کافی و پوشش سنگی نیاز دارد. مراقب باشید اشیای سنگین را که ممکن است به دلیل کندن ماهی به آسانی برگردند استفاده نکنید. فضای بالای آکواریوم را به خوبی ببندید. به ویژه زمانی که آن را نخستین بار وارد آکواریوم می کنید زیرا راس کوریس قرمز ممکن است بلافاصله بیرون بپرد.

زاد و ولد و تولید مثل

مانند بیشتر راس ها، راس کوریس قرمز دچار تغییرات رنگی و ساختاری چشمگیری در گذر زمان می شود. ماهی های جوان دارای بدن قرمز متمایل به نارنجی با لکه های زین شکل در بدن می باشند. ماهی های جوان در مرحله بعد زندگی خود، به ماده های فاز ابتدایی با بدن سبز متمایل به آبی، دم زرد و لکه های آبی درخشان در انتهای بدن تغییر می کنند. با گذر زمان، رشد و عدم حضور نر کافی، برخی از ماهی های ماده تبدیل به نرهای فاز پایانی می شوند. آنها معمولا تیره تر با نوارهای عمودی سبز کمرنگ بر روی پهلوها می باشند.

با توجه به ماه، موج ها و دمای آب، این گونه در فاصله چند تا چندین متری کف تپه مرجانی تخم ریزی می کند. راس کوریس قرمز در اسارت زاد و ولد نمی کند.

راس کوریس قرمز نر

راس کوریس قرمز نر

راس کوریس قرمز ماده

راس کوریس قرمز ماده

رژیم غذایی و شیوه غذادادن

در حیات وحش راس کوریس قرمز عمدتا از نرم تنان و خرچنگ ها تغذیه می کند. از آنجا که آنها خودندگان تهاجمی می باشند به گونه ای که حتی به انگشتان شما درصورتی که حواس خود را جمع نکنید حمله می کنند، از وجود غذای کافی برای دیگر ماهی ها اطمینان حاصل کنید. شاید بهتر باشد همزمان در دو سوی آکواریوم غذا بیندازید. رژیم غذایی راس کوریس قرمز باید شامل میگو Mysis یخ زده غنی شده با ویتامین، میگو دریایی brine غنی شده با ویتامین و سایر غذاهای گوشتی همراه با پولکی های دریایی با کیفیت باشد. این ماهی ها را باید دست کم دو بار در روز تغذیه کنید. ماهی های جوان را چندین بار در روز غذا دهید. این کار را با میگو دریایی زنده یا یخ زده و سایر غذاهای پروتئینی شروع کنید.

بهتر است از ماهی های غذایی نظیر گلدفیش، گوپی ها و … برای تغذیه آنها استفاده نکنید به دلیل اینکه هزینه و زحمت زیادی دارند و به ویژه مشکلات رفتاری را در آنها (آنها را بسیار بدجنس می کند) به همراه دارد.

بیماری ها

راس کوریس قرمز به بیماری های تک یاختگان خاص ماهی های دریایی گرمسیری، Cryptocaryoniasis و Oodiniumiasis مبتلا می شوند. همچنین از آنجا که به درمان های خریداری شده از فروشگاه ها علاقه زیادی ندارند بهتر است از اقدامات پیشگیرانه نظیر قرنطینه و کیفیت آب بالا استفاده کنید.

راهنما

از آنجا که حمل راس کوریس قرمز به خوبی انجام نمی گیرد، از خرید ماهی بالغ زیبایی که به تازگی رسیده است اجتناب کنید. منتظر شوید و ببینید چگونه عمل می کند. آیا به خوبی با اسارت پس از حمل و نقل کنار می آید. نگهداری راس کوریس قرمز جوان از نگهداری ماهی های بالغ سخت تر است. این ماهی ها در اسارت به دنیا نیامده اند.

از آنجا که بیشترین آسیب دیدگی ماهی ها از نگهداری نامناسب آنها ناشی می شود، از تور های نرم استفاده کرده و آنها را با احتیاط با دستان خود بگیرید. بهتر است از گرفتن آنها با تور اجتناب کنید مگر اینکه مجبور به انجام این کار باشید. علایم نگهداری نامناسب را به سختی می توان تشخیص داد. پارگی ها در ناحیه دهان، قسمت های جراحت دیده و پوسته های باله ای شکسته ممکن است واضح باشند اما آسیب دیدگی های درونی را به سختی می توان ارزیابی کرد.

درباره حامد سلیمانی

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

*

bigtheme