خانه » ورزان » ورزش ها » کوهنوردی » توچال و کوچه باغ های شهرستانک
قصر ناصری

توچال و کوچه باغ های شهرستانک

“البرز” فیروزه های درخشان بی شماری را در آغوش خود پرورانده و آنها را از آسیب روزگار در امان نگه داشته است. مرواریدهایی گرانبها، دیدنی و تماشایی.

دره های سرسبز و پرخیر و برکتش، آبادی هایی را در خود جای داده اند که رشک آسمانند و زمین و همسنگ فردوس. آب از گوشه و کنار آن روان است به گونه ای که جان آدمی از آوای دلپذیر آن شاد می گردد و پیکرش از خوشی ناخودآگاه به پایکوبی درمی آید. “گلاب است گویی به جویش روان” گل ها و گیاهان خوشبوی وحشی در کنار چشمه ها و جوی ها رسته اند و منظره ای بس چشم نواز به کوهستان بخشیده اند.

“آن بیشه ها که دست طبیعت به خاره سنگ     گل ها نشانده بی مدد باغبان و کود”    “بهار”

از ییلاقات آن سوی توچال که ریشه در گذشته های دور دارد و آثار برجای مانده خود گواه سخن ما است اما بیشتر از زمان قاجاریه به خصوص ناصرالدین شاه نامش در سفرنامه ها، خاطرات و داستان های خوش درخشیده، آبادی بزرگ و پر آب و پردرخت “شهرستانک” است.

بزرگ روستایی، محصور در میان کوه ها و دره ها پر از باغ های گیلاس، آلبالو، سیب و میوه های دیگر.

هریک از مسیرهای رسیدن به شهرستانک برای خود، زیبایی منحصر به فردی دارند که در جاهای دیگر نمی توان نمونه ای از آنها را دید یا اینکه آن جلال و شکوه را ندارد.

اگر با خودرو قصد سفر به شهرستانک را دارید، از تهران به کرج و از کرج وارد جاده کوهستانی و پرپیچ و خم چالوس شوید. جاده ای که از زمان رضاخان با تونل کندوان شهرتی به سزا یافته و تفرجگاه پایان هفته عاشقان طبیعت و دوستداران کوهستان است. به بخش “آسارا”ی کرج می رسیم. استراحتی می کنیم و با نوش جان کردن بستنی دهاتی سرحال می شویم و سرخوش از همه نعمت های طبیعی که خداوند به ما ارزانی داشته به کیلومتر ۶۰ جاده چالوس با تابلوی شهرستانک نرسیده به “گچسر” روبرو می شویم.

در چند دهه گذشته الاغ و استر بود که مسافران را پس از ۳، ۴ ساعت با بار و بنه به مقصد می رساندند که دیگر آن صدای زنگوله ها به گوش نمی رسد و خودروها جایشان را گرفته اند. به هر روی به راست می پیچیم و پس از منطقه “دو آب” وارد بهشت زمینی می شویم. زمان تقریبی ۲٫۵ ساعت.

آغاز شهرستانک

آغاز شهرستانک

سفر از آهار به شهرستانک که یک راه تاریخی است. سفری نیست که خاطره اش به این زودی ها از ذهن ها بیرون برود. این راه را در سابق با پای پیاده و یا با چهارپایان طی می کردند. در چند سال گذشته جاده ای کشیدند و هزینه ای کردند اما سیلاب ها و فرو غلتیدن سنگ های عظیم، راه را از بین برده است اما این موتورسواران بومی اند که با مهارت خود و به سختی این راه را می روند.

اگر عاشق پیاده روی یک روزه اید آن هم در بهار و تابستان و در میان کوه ها و دره ها، همین راه “آهاربشم” به شهرستانک است که در میانه راه آبی گوارا دارد و در نزدیکی اش درختی قدیمی و جای دلکشی است زمانی برای نشستن و تن به خنکای نسیم کوهستان سپردن و چشم افکندن به کوه های سربه فلک کشیده و سایه سار ابرها. این مسیر در سمت راست دره و تا شمالی ترین نقطه شهرستانک می رود و از آنجا داخل آبادی می شود. زمان تقریبی ۴ ساعت.

اما کوهنوردان راه هایی را برمی گزینند که گذشته از زیبایی دشواری خاص خود را دارد و فقط از خودشان برمی آید. چه در کارزار زندگی و درنوردیدن کوه ها چون فولاد آبدیده شده اند.

از توچال دو سه راه است که به شهرستانک می رود. یکی از این راه های دلگشا مسیر چشمه نرگس است که گویا این ناصرالدین شاه بوده که با ملازمان و خدم و حشم و گروه همسران، رنج این راه را با قاطر برخود هموار می کرد.

همان شاهی که در عنفوان جوانی تا پیری، چنان که افتد و دانی با شاهدان سر و سری داشت. شاهی که ۹۴ همسر رسمی و صیغه ای داشت و دلخستگان بسیار و کاخ های بسیار.

از چشمه نرگس به گردنه ی “ایگل” – بین قله “چارپالون” و توچال – می رفتند سپس از کمرکش کوه و از زیر قله “قزقونچال” و از فراز و نشیب های بسیار گذرکرده خود را به گردنه ی شهرستانک در غربی ترین منطقه شکرآب – همان جایی که ریواس های عالی دارد – می رساندند. آنگاه از گردنه سرازیر می شدند و به قصر باشکوه ناصری نزول اجلال می کردند.

دو راهی دیگر از ایستگاه هفتم تله کابین توچال ، آغاز می گردد.یکی از میان “کاسه توچال” و دست راست قله “دوپستان” و از تنگه توچال با شیب بسیار ملایم به گردنه شهرستانک می رسد .

بعد از چمن مخمل

بعد از چمن مخمل

راهی دیگر از سمت چپ کاسه توچال (هتل توچال) و از زیر قله “شاه نشین” که جاده ای تقریبا پهن است می گذرد و از زیر چپ دو پستان رد می شود و پس از گذر از چمن مخمل –جایی دلپذیر برای زدودن خستگی- با چند پیچ بزرگ خود را به چشمه گوسفند سرا می رسانند . این راه درفصل خوش و روزهای آفتابی آمد و شد آن بسیار است. چای را در این چشمه می نوشیم و خود را از پا کوب به جوی پر آب بالای قصر ناصری می رسانیم . آب جوی بسیار سرد است و قابل خوردن. زمانی می نشینیم و پا را در آب می گذاریم تا خستگی راه زیاد از، از تن به در رود. زمان تقریبا ۲٫۵ ساعت.

امروزه کنار قصر ناصری و نزدیک رودخانه چادر هایی بر افراشته اند و وسایل پذیرایی مسافرانی را آماده می کنند که با خودرو تفریح کنان تا اینجا آمده اند تا بر زباله ها بیفزایند. پیشتر این راه را تا خود مرکز شهرستانک پیاده گز می کردند و از صفای باغ های پر از میوه لذت می بردند که البته بهتر بود هرچند که جاده سنگلاخی بود.

زیر جوی آب بالای قصر ناصری

زیر جوی آب بالای قصر ناصری

شوربختانه دست زمان بر اثر بی توجهی ما و ندانم کاری های بزرگان کاخ را به ویرانه ای بدل کرده است . امید که به زودی بازسازی کنند و به دست آیندگان بسپارند.

میدانچه قدیمی شهرستانک دیدنی است . آدم را به گذشته های دور می برد . هر زمان که گذارتان به آن جا افتاد ، دیدن خانه های قدیمی و میدان و مسجد و خوردن بستنی سنتی با شیر گوسفند را در بهار و اوایل تابستان از دست ندهید .

میدانچه

میدانچه

یکی از کوچه های شهرستانک

یکی از کوچه های شهرستانک

رفتن به “دره گلگیله” و چشمه دلربای آن جاذبه ای دارد وصف ناشدنی و شر شر آبش با زبان بی زبانی پندی می دهد بسیار سودمند. ببینیم و عبرت بگیریم و قدر نعمت تندرستی را بیشتر بدانیم. بدرود.

درباره عبدالرضا سلیمانی

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

*

bigtheme