خانه » ورزان » ورزش ها » کوهنوردی » اوین درکه
پناهگاه پلنگ چال

اوین درکه

خوشا اطراف تهران و خوشا باغات شمرانش         خوشا شبهای شمران و خوشا بزم مقیمانش

یاران همراه! این بار می خواهیم که یکی دیگر از پاره های بهشت آسای البرز را به تماشا بنشینیم. “جوار دره دربند و دامن کهسار”

اوین و درکه از خوش ترین روستاهای دامنه البرز در تهران بودند. در گذشته های نه چندان دور ییلاقی بودند که مردم از گرمای طاقت فرسای تابستان بدان پناه می بردند و از وجود آب گوارا و نسیم کوهستان و چشم انداز زیبایش، کام دل برمی گرفتند. “هنوز بد اثر روز بر فراز اوین”

امروز دیگر از آن باغ های میوه و آن سیب های خوشمزه اثری نیست. جایشان را ساختمان های بلندمرتبه و بی قواره ای گرفته اند که هیچ نشانه ای از فرهنگ ایرانی در خود ندارند و وصله ای هستند نازیبا و زاییده ای زشت بر رخسار البرز.

اوین با درکه چونان دو کفه ترازو با هم اند و در کنار هم. از تجریش با سواری و یا مینی بوس به درکه می رویم. میدان گاه با درختان و دکان هایش و سر و صدای آدم ها و خودروها دیگر آن سکوت همیشگی را ندارد. از کوچه “خرداد” می گذریم که با درختان کهنش به ما خوش آمد می گوید. کوهنوردانی که قصد صعود به ارتفاعات را دارند از این مسیر می روند و هم روندگانی که توانایی ندارند و یا زمان اندکی دارند. برای همین روزهای تعطیل آمد و شد، بسیار است. همه خندان و گپ زنان گام برمی دارند.

کوچه خرداد یکم

کوچه خرداد یکم آغاز درکه بعد از میدان گاه

کمتر جایی را می توان چون این مسیر یافت که درختان سرسبز کنار رودخانه اش سایه گستر باشد. هر پاره این راه شما را به نشستن می خواند و برآسودن از قیل و قال شهر.

از همان آغاز که از پل درکه رد می شویم آوای پرندگان و زمزمه رود گوش جان را می نوازد. این نوای رود تا نرسیده به پناهگاه، با شما است و در گوش شما. پستی بلندی های کنار رود، خسته کننده نیست. می شود گفتگو کنان قدم زد و چشم به زیبایی های کوهستان دوخت و از هوای پاک و نقاشی طبیعت لذت ها برد. با آدم های خوش برخورد آشنا شد و از روزگار خوش گفت و ناخوشی ها را از یاد برد.

در سال های اخیر شمار کافه ها و قهوه خانه ها در گوشه و کنار رود فزونی یافته است. که آرامش را از رهپویان کوهستان گرفته اند و زلالی را از آب ها. هرچند به تازگی جنبشی به پا گشته که باید این راه های گردشگری را از شر این همه آلاینده نجات داد. ما این را به فال نیک می گیریم و امیدواریم که دست های ناپاک سد راه نشوند.

منطقه هفت حوض

منطقه هفت حوض در مسیر درکه به پلنگ چال

قهوه خانه های نزدیک پل شلوغ است. پس از “هفت حوض” می توان در استراحتگاه سنگی کنار رودخانه زمانی آرمید و حتی شب مانی هم داشت. “ایستگاه دوست داران طبیعت” در آغاز راه است. جایی که کوه آغوش گشوده همه را فرا می خواند. اینجا سرویس بهداشتی نیز دارد. در نزدیکی ساختمان تازه ساز “امداد و نجات کوهستان” آب گوارایی می آید که کام تشنگان را سیراب می کند. بالاتر از ناحیه “جوزک” صدای خوش آیند آبشار جوزک است که تو را می خواند و رایگان به تو آرامش می بخشد. پس از طی مسافتی به منطقه “اذغال چال” می رسیم و کافه قدیمی که تاسیسش را ۵۴ نشان می دهد. از اذغال چال راه سربالا می شود. آب خنک را پس از تابلوی راهنمای شماره ۸ می توان نوشید.

آبشار جوزک

آبشار جوزک بین جوزک و اذغال چال

پس از کافه رستوران باغ گردو که در و دیوارش را با شعرهای حافظ زینت داده زمین همواری است کنار رودخانه پر از درخت، جایی در کنار تو بودن. از منطقه “سیاه بن کرک” دیگر باید از میان سنگ ها گذشت و از آب چشمه زیر سنگ نوشید و به مکان “چهاربن بم” راه یافت. و آنگاه پناهگاه خوش رنگ پلنگ چال است که جلوه گری می کند و کوهنوردان را به آمدن و نشستن فرا می خواند. زمان تقریبی ۲٫۵ ساعت.

منطقه اذغال چال

منطقه اذغال چال

آبی به صورت می زنیم و صفایی می دهیم و صبحانه ای در کنار دوستان در فضای پناهگاه نوش جان می کنیم. نه تنها نشانه ای از خستگی وجود ندارد بلکه احساس نشاط و شادابی می کنیم. خوب اگر قصد رفتن به ایستگاه ۵ تله کابین توچال را داریم باید راه شمال شرقی را در پیش گرفت و از مسیر تابلوهای راهنما میان سنگ ها و از شیب تند آخری با گام های محکم گذشت و به ایستگاه وارد شد و از آنجا به توچال. زمان تقریبی ۲ ساعت.

از پناهگاه “پلنگ چال” قله های غربی توچال همچون “بازارک” و “شاه نشین” به خوبی نمایان هستند. می توان از دره به “اشترگردن” رفت که مستلزم وقت بسیار است و بعد از جاده کمرکش به سوی شرق و ایستگاه هفتم وارد شد. اما ما می خواهیم که به دره زیر پناهگاه برویم و از لابه لای سنگ های بالای آبشار بگذریم و از شیب تند متمایل به جنوب غربی خود را به روی یال بکشانیم. و پس از گذشتن از میان سنگ ها و تیغه ها با دقت فراوان نخست به قله “سیاه سنگ ها” به بلندای ۳۰۶۸ متر و در ادامه با پیمودن و رفتن از روی تیغه ها و گاه پاکوب زیر تیغه ها و سختی های بسیار به قله “پلنگ چال” به ارتفاع ۳۵۲۰ متر دست یافت. از منطقه “کارا” و “بند کلارنگ” می شود به قله های “چین کلاغ”، “کارا” و در نهایت به “دو شاخ” راه یافت و سرانجام درود ما است بر قله های شرق و غرب البرز.

درباره عبدالرضا سلیمانی

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

*

bigtheme